Zijn verhaal

Een tijdje geleden heb ik spontaan aan onze jongste verteld dat we zo blij zijn met hem. Dat we heel erg blij waren toen we hoorden dat we hem zouden krijgen en dat we alweer zo blij waren toen we hem in Thailand voor het eerst zagen. Ik vroeg hem of hij toen ook blij was, of dat hij bang was en een beetje moest huilen. Ik wist uiteraard heel goed dat dat laatste het geval was geweest, zie hier. En een paar maanden geleden zei hij zelf nog, bij het zien van de ontmoetingsfoto, dat hij toen gehuild had. Althans, dat beeldde hij met mime uit, hij kon dat toen nog niet zeggen. Maar deze keer zei hij: 'Mama blij, Papa blij, Y blij en C (hijzelf dus) ook blij!' Zodra hij nu het woord 'blij' hoort zegt hij steeds een van zijn mantra's op: 'Mama blij, Papa blij, Y blij en C nog in Thailand! En dan Papa en Mama C zoeken: Ben je ? O dââ is C!!' Dat is kennelijk het beeld van de gebeurtenissen van zes maanden gelden dat bij hem is blijven hangen. De grote angst van die eerste dag is vervaagd, fijn.

Voorsprong - achterstand

Dat onze jongste hier en daar nog wat in moet halen op school drong dinsdag tot me door. Hij liet me aan het einde van de schooldag vol trots een velletje papier zien waar hij een zelf uitgeknipt autootje op geplakt had en het symbool 1 van de dobbelsteen en een hand met 1 vinger omhoog. De juf legde uit dat de anderen van de klas het vorige schooljaar al waren begonnen met het maken van hun telboek, van 1 tot en met 5. Het is de bedoeling dat de kinderen dan het aantal auto's/boten/appels/poppen (naar keuze) plakken dat overeenkomt met het getal en de bijbehorende symbolen. Dat is hij nu aan het inhalen. Maar wat bleek? Hij had kennelijk nog nooit iets met lijm geplakt, want hij deed de lijm aan de voorkant van het plaatje! Ik heb wel met hem gekleurd, getekend, geschilderd met waterverf, gekleid met van die kleverige Playdoh en geknipt (dat terwijl ik absoluut niet creatief ben op dat gebied) maar inderdaad nooit gelijmd! Heb er nooit bij stil gestaan dat dat ook iets is wat je moet leren. Weer iets nieuws geleerd. Diezelfde middag gingen we ondanks de dreigende regen nog even naar het speelparkje bij school. Daar zag ik hem zo van zo'n klim- en glijding afspringen om via een paal naar beneden te roetsjen. Van een hoogte van minstens twee meter!  Hij is net aan 1 meter lang. Tegen zijn grote broer zei ik: 'Wat is je kleine broer toch behendig, kijk, hij springt daar zo vanaf! Dat durfde jij nog niet toen je zo oud was.' Waarop de grote broer zei: 'Nou, dat zou ik nog steeds niet durven!' Zo zie je maar weer, de een z'n voorsprong is de ander z'n achterstand en andersom. Of beter gezegd: ze zijn allebei goed in andere dingen.

Een half jaar!

Vandaag is het precies een half jaar geleden dat we ons kleine mannetje ontmoet hebben!! We zagen een klein, bang ventje dat wel nieuwsgierig naar ons was, maar ons eigenlijk ook heel eng vond. Hij keek de kat uit de boom en wij stelden ons ook afwachtend op, we wilden hem de tijd geven. Maar die tijd was er kennelijk niet, hij werd na een paar minuten al in de armen van zijn vader geduwd. Wat was hij bang! Wat een verschil met nu! Nu is het een altijd vrolijk jochie van bijna vijf, volkomen op zijn gemak bij ons, helemaal tevreden op school en gewend aan Frankrijk, het eten (alleen rood vlees vindt hij nou niet echt een genot), het ritme, onze gewoontes etc. Na twee maanden lang elke nacht wakker worden (en wij dus ook ...), slaapt hij nu keurig door. Hij kletst ons de oren van het hoofd, in het Frans en het Nederlands en het liefst in beide talen door elkaar. Dat het een kletskous was hadden we op 30 oktober in Bangkok al door, daar ratelde hij tijdens het avondeten al aan een stuk door. Alleen begrepen we toen niet wat hij zei! Toen hij vorige week zijn vriendje van het kindertehuis weer zag, spraken de kinderen Frans met elkaar. Ons ventje zegt bijna niets meer in het Thais. Af en toe zegt hij in zijn enthousiasme nog wel eens 'than jaou', wat 'kijk' betekent. Ook heeft hij het nog wel eens over 'lang moen' in plaats van handen wassen. Die uitdrukking hebben we alle vier veel gebruikt en maakt nu deel uit van de vaste gezinsuitdrukkingen.

 Maandag had onze kleinste een schooluitstapje en zou niet thuis lunchen. De oudste luncht op maandag altijd thuis, dus waren we deze keer met zijn tweeën. Grote Zoon vond het maar vreemd, zo zonder zijn broertje. 'Dat ben ik niet meer gewend, Mama. Dat betekent dat hij er nu helemaal bijhoort, als ik hem nu mis.' Dat was een spontane opmerking waar ik superblij mee was. Ik zei hem dat ik het stiekem ook wel een keertje rustig vond, zo met zijn tweetjes. Zijn reactie was dat hij het nou juist té rustig vond! Ik ben heel blij dat we ondanks alle tegenslagen doorgezet hebben. Het was het dubbel en dwars waard en we profiteren er alle vier van. Vaak zeggen mensen dingen als 'hij boft maar, dat hij nu bij jullie is'. Wat een onzin, we boffen toch allemaal?!

Schatzoeker in Bangkok

Gister, zaterdagavond, zapten we op een reportage met deze titel op Arte. Heruitzending vandaag, zondag, om 13h55 en op 3 mei om 9u45. We zeiden tegen onze kleine man Kijk, Thailand, Bangkok! Zijn reactie? Ca Thailand nee, ça Frankrijk! En hij ging door met zijn spel. Maar later kwam hij toch kijken. Geïntrigeerd door bekende geluiden? Hij gaf volop commentaar. Die boot klein, die boot groot, lopen kan nie meer. Want de grote boot was kapot, die kon dus niet meer varen, maar dat woord kent hij nog niet. Hij vond t fantastisch om een Tuk Tuk te zien in het Bangkokse straatbeeld. Wij vroegen ons af of hij het Thaïs nog verstaat. We denken eigenlijk van niet. Toen een meneer Sawadee Kha zei met daarbij de traditionele waï, deden wij dat na. Ons mannetje corrigeerde ons meteen: Sawadee non, Bonjour! Maar wat later in de reportage was er een familie die de waï deed voor Boeddha in een tempel. Ons ventje vouwde zijn handjes voor zijn gezicht en boog. Zo schattig! Ik heb het ook gedaan, denkend aan een bevriende Franse familie die nog op een blijde boodschap uit Thailand wacht.

Weerzien

We zijn vanuit ons buitenhuis twee dagen op stap gegaan. Twee hotelnachten met lekker restaurant en uitstapjes. Eventjes er tussen uit. Heerlijk. Ik had verwacht dat onze kleinste moeite zou hebben met de nieuwe slaapomgeving en dat hij 's nachts wakker zou worden. Maar nee. Hij heeft twee nachten goed geslapen. Slapen naast je grote broer is natuurlijk ook wel geruststellend. 

De laatste dag hadden we afgesproken met een familie die we in Bangkok ontmoet hebben. Ze hebben ongeveer tegelijkertijd met ons een jongentje van drie geadopteerd. Onze zoontjes komen uit hetzelfde tehuis en waren daar vriendjes. Dinsdag waren we bij ze uitgenodigd om de vierde verjaardag van het jochie te komen vieren. We belden aan, ons ventje met een verjaarskadootje in zijn armen. We hadden hem niet gezegd naar wiens verjaardag we zouden gaan. Verrassing. De deur ging open en .... de jongens keken elkaar niet begrijpend aan. Ze leken elkaar niet te herkennen. De moeders legden aan hun zoontjes uit wie het andere jongentje was. Maar na een uurtje spelen merkten we dat de speelreflexen van vroeger weer boven kwamen, ze gingen lekker keten samen. Het vriendje was verbaasd dat we ons zoontje nu bij een andere voornaam noemden. Hijzelf heeft zijn Thaïse voornaam gehouden. De onze heeft een nieuwe gekregen, we hebben zijn mooie Thaïse naam als tweede naam behouden. Wij moeders waren het met elkaar eens dat die heel speciale tijd daar in Thaïland veel te snel gegaan was. We hadden allebei last van heimwee gehad! Het was heel leuk om elkaar weer te zien en ervaringen uit te wisselen. Onze zoontjes hebben heerlijk samen gespeeld. Maar ze zijn ook allebei helemaal op de toekomst en hun nieuwe leven gericht. 

Laatste keer - La dernière fois

Vorig weekend - ik loop een beetje achter - was het laatste weekend als gezin van drie. Ik was me daar constant van bewust en er eigenlijk wat nostalgisch onder. Mijn huisgenoten niet, die waren gewoon vrolijk en goed gemutst. Dat was ik ook, ik genoot! Maar ik probeerde me ook voor te stellen hoe het zou zijn de volgende keer in ons buitenhuis, met zijn vieren. Het blijft toch nog onwerkelijk: gaan ze ons echt 'zomaar' zo'n lief uitziend jochie meegeven? Ik ben zó benieuwd naar hoe hij is, voelt, ruikt.

Vandaag was de laatste dag met z'n drieën hier thuis. Manlief zit nu in het vliegtuig naar Tokyo. Hij heeft nog een drukke overleg- en presentatieweek voor de boeg. Grote Zoon en ik hebben een gezellige vakantieweek thuis gepland met een bioscoopuitje morgen en een vriendje dat dinsdag een nachtje komt logeren. Natuurlijk moet ik ook nog allerlei dingen regelen voor m'n werk en laatste spullen kopen en koffers pakken en de foto's op de nieuwe Ipad zetten zodat de Kleine Man z'n nieuwe omgeving kan zien en de juiste spelletjes op 't ding downloaden en ... alles doen wat ik niet mag vergeten!

Le week-end dernier était notre dernier en tant que famille de trois. Nous étions dans notre maison de campagne et l'idée que nous serons quatre la prochaine fois que nous y viendrons était très irréel. Vont-ils vraiment nous confier un si beau petit garçon ? Je suis impatiente de le découvrir : quel odeur a-t-il, quel caractère, comment est-il au réveil ?

Aujourd'hui le dernier jour à la maison à 3. Le Mari est parti pour Tokyo, nous avons rendez-vous dans une semaine à l'aéroport de Bangkok ! Pour lui : une semaine bien remplie de réunions et de présentations en perspective. Pour le Grand Frère et moi une semaine de vacances bien remplie de séance de ciné (demain, Turbo), de mini-pija-party avec copain qui reste dormir (mardi) et de mille et une dernières choses à régler pour le boulot et pour le voyage (lundi, mardi, mecredi, jeudi & vendredi !) Bref : que du bonheur !

Grote wasjes, kleine wasjes ...

De laatste dagen draai ik met de gewone was ook de kleren van het kleine mannetje mee. De nieuw gekochte, plus een hele doos spullen nog van zijn Grote Broer. Dat heeft meer dan vier jaar op een weliswaar droge en schone zolder gestaan, dus dat ruikt niet meer lekker fris. Stop ze in de wasmasjien, laat maar lekker draaien! Ik moet namelijk steeds aan dat stomme, maar heel aanstekelijk vrolijke liedje van een Suirinaamse of Antilliaanse band denken! Heel vrolijk wordt ik van deze suffe huishoudklus! Ook van het resultaat geniet ik, in afwachting van het genieten van degene die deze kleertjes weer lekker vies gaat maken. Mooie taal, het Nederlands: 'lekker vies maken'.

Ces derniers jours j'ai plus de lessive que d'habitude, puisque je lave les affaires du petit loulou. J'ai tout un carton de vêtements du Grand Frère, plus bien sûr les achats coup de cœur. Je n'arrête pas d'avoir en tête une chanson aux paroles un peu débiles, mais qui garantit la bonne humeur ! Le résultat des lessives donne également les sourire, en attendant celui qui va salir tous ces vêtements ! 

J'y pense ...

En néerlandais on dit : 'Ik ga ermee naar bed en ik sta ermee op'. Ce n'est pas tout à fait 'J'y pense nuit et jour', mais presque. Depuis les cinq ans que notre dossier d'adoption est à Bangkok, je pense à notre petit deuxième. Non, depuis plus longtemps encore, depuis le jour où nous avons ouvert la lettre de l'AFA nous annonçant que nous avions été sélectionnés pour pouvoir envoyer ce dossier.

Je me rappelle encore très bien du moment. J'étais en train de boucler les valises pour une semaine de vacances en Sicile. Pour fêter nos 10 ans de mariage. Mon Mari était sorti pour retirer des sous au distributeur. Il remonte avec le courrier. 'Il y a une lettre de l'AFA', dit-il. Sûrement la brochure pour constituer le dossier d'adoption pour la Chine. Car malgré les délais d'attente qui augmentaient de mois en mois, nous voulions y envoyer un dossier. Nous n'avions pas d'autre possibilité pour adopter. Je ne pensais plus à notre demande pour la Thaïlande, les chances étaient si minces : 25 dossiers seulement, et nous avions envoyé notre demande très tard ...

'On a été retenu pour la Thaïlande !'
'Quoi ? Ce n'est pas possible !' J'arrache la lettre de ses mains, et c'était bien vrai !! C'est à partir de ces vacances-là que j'ai commencé chaque journée par une pensée pour notre petit bout là-bas et que je pensais à lui à chaque fois avant de m'endormir. C'était en mai 2008. Il n'était même pas encore né.

Tickets geboekt!

Goed, de tickets zijn dus geboekt. Dan bedoel ik niet het Thalys ticket voor het afscheid van mijn tante. Dat is makkelijk gereserveerd op internet: klik, klik, semi-flex of no-flex? Klik, klik, confort 1 of confort 2? En je hebt een Mobiticket, klaar.

Nee, ik bedoel de tickets voor DE reis naar onze tweede zoon. De grote reis naar Thaïland. En die reis viel niet door onszelf op internet bij elkaar te klikken. Op de heenreis zijn we namelijk met zijn tweeën, Grote Zoon en ik. Echtgenoot moet de week ervoor in Tokyo zijn en komt vanuit Japan naar Bangkok. Dus moesten we twee retourtickets hebben en twee enkele reizen. Die laatste twee met de miles van meneer alstublieft. De allervriendelijkste meneer van de agence van Air France is er een vol uur mee bezig geweest. De enkeltjes met die miles moesten we eigenlijk zelf per telefoon boeken, maar de meneer begreep ook wel dat we het risico niet wilden lopen dat we niet alle vier op dezelfde vlucht zouden zitten. Dus heeft hij dat ook voor ons gedaan. Hij heeft van mij op alle onderdelen van de feedback waar AF om vroeg een 10 gekregen.

We wilden bovendien graag het speciale adoptieticket van Air France. Dat is wat duurder dan het goedkoopste tarief, maar wel wijzigbaar. Je weet maar nooit met adoptie. Bovendien mogen we dan tweemaal zoveel bagage meenemen. Op de heenweg hebben Grote Zoon en ik dus recht op 4 koffers van 23 kilo! Handig, want we moeten natuurlijk ook spullen voor die kleine Thaï meenemen en wat Tshirts voor Echtgenoot die dat in Tokyo niet nodig heeft. En ik heb een koffer met zomerkleertjes van Grote Zoon waar Kleine Zoon al uitgegroeid is. Voor zijn kindertehuis.En wat verkleedkleren die een andere bevriende adoptiefamilie graag aan hun kindertehuis wil schenken en die wij voor ze meenemen. Ik hoop alleen niet dat we de 92 kilo gaan halen!

30 oktober is de dag ...

... dat ik mijn tweede in mijn armen sluiten mag! We hebben vrijdag onze data doorgekregen. We gaan de 27e of de 28e weg, zodat we nog een dag hebben om bij te komen van de jetlag. De 30e worden we bij de DSDW verwacht voor een afspraak met Mrs R, onze maatschappelijk werkster. Ze zal ons dan de geboorte akte van ons mannetje geven en foto's van hem en een officiële brief waarmee we hem mogen ophalen bij het kindertehuis. Vervolgens gaan we daarnaartoe, soms gaat de maatschappelijk werkster mee. Tijdens de ontmoeting worden emotionele moeders geacht hun tranen binnen te houden om hun nieuwe kroost niet af te schrikken!

Naar gelang de reactie van ons nieuwe ventje, krijgen we hem diezelfde dag mee, of pas de volgende. We blijven dan een week met zijn viertjes in een hotel in Bangkok. Grote Broer gaat ook mee, het lijkt ons belangrijk dat hij erbij is vanaf het begin van deze nieuwe gezinssamenstelling. Op 6 november worden we voor een Board van wijze dames en heren verwacht, waar we wat vragen moeten beantwoorden. Daar krijgen wij het Thaise paspoort van het mannetje en de papieren waarmee we officieel de voogdij over hem krijgen. Daarmee moeten we naar de Franse ambassade voor zijn visum. Aangezien dat een week zal duren, gaan we van die tijd profiteren om naar de kust ten zuiden van Bangkok te gaan om van zon, zee en strand te genieten. Half november vliegen we naar Parijs terug en kan ons jongste gezinslid zijn nieuwe omgeving ontdekken.

Nieuwe kleren

Vandaag heb ik flink kinderkleren ingekocht. Grote broer bleek niet veel meer te hebben voor komende winter: alles te klein. Voor het kleine ventje heb ik nog van alles liggen, maar voor hem heb ik ook een setje gekocht. Het is gek om kleding te kopen voor een kind dat je nog niet kent. Welke kleuren vindt hij leuk? Uit het rapport weten we dat hij kan fietsen, dus dat was een aanknopingspunt.

Wat een emoties ook weer om zijn eerste kleertjes te kopen! Tranen in de kledingwinkel. Ik heb daar een klantenkaart en de verkoopster vroeg of ze de geboortedata van de kinderen erin mocht zetten. Krijg je korting of zo als ze jarig zijn. Eigenlijk ben ik daar tegen, maar nu kon ik de verleiding niet weerstaan.

Pakje in Thailand

De website van La Poste meldt dat het pakje in Thailand is aangekomen en dat het vandaag bezorgd wordt! Spannend! Vandaag of morgen ziet ons kleine mannetje, als het goed is, zijn nieuwe papa, mama en grote broer!! Hopelijk hoeven we niet lang meer te wachten tot we onze reisdata horen. Ik kan niet wachten met het regelen van de reis en heb al een hotel uitgezocht en een lijst gemaakt van de spullen die mee moeten.

07/09/2013	Votre colis est pris en charge par La Poste. Il est en cours d'acheminement	Centre Export
07/09/2013	Votre colis a quitté le territoire	Centre Export
12/09/2013	Votre colis est arrivé dans le pays de destination	Thailande
12/09/2013	Votre colis est sorti du bureau d'échange. Il est en cours d'acheminement dans le pays de destination	Thailande

Welkompakketje

Het welkompakket voor onze kleine smurf in Thailand is verstuurd. De Thaise instanties vragen de kersverse ouders uitdrukkelijk om een album met foto's van de familie en de omgeving te sturen, met een cadeautje erbij, om het kind voor te bereiden op de grote veranderingen die komen. De kinderen worden goed voorbereid, schijnt het. Bij de eerste ontmoeting zal ons ventje ons waarschijnlijk herkennen.

Met veel liefde heb ik het album samengesteld en met stickertjes versierd. Foto van Papa, Mama en Grote broer. Foto van het huis, van zijn kamertje, van onze kamers, van de ooms en tantes en van de neefjes en nichtjes. Als hij straks thuis komt, dan zal het hem bekend voor komen. Ik hoop dat hij het pakje volgende week krijgt en dat hij niet alleen blij is met de knuffel en de autootjes, maar ook met zijn nieuwe familie.

Opruimen & het kampeerbordjes syndroom

Deze week waren we weer terug van vakantie en verblijf in het buitenhuis. Er viel dus een grote hoeveelheid spullen op te ruimen en was weg te werken. Ik liep het 'kamertje van het broertje of zusje' binnen om daar iets op te ruimen en werd overvallen door een tsunami van emoties! Ik besefte dat de kamer voortaan het 'kamertje van C' zou heten en ik zag het al helemaal voor me: dat lieve smurfje dat daar gaat slapen, spelen, rommel maken, lief en stout zijn. Wat een tranen van geluk!

Ik noem dat het kampeerbordjes syndroom. Een goede, adopterende, vriendin had namelijk hetzelfde bij de aankoop van nieuwe kampeerbordjes: eindelijk kon ze er vier kopen zonder te twijfelen of het vierde bordje ooit wel gebruikt zou worden.

Terug van vakantie

Vanmiddag kwamen we terug van drie weken vakantie met z'n drietjes. Wat een heerlijke en onvergetelijke vakantie!! We hebben helemaal niets bijzonders gedaan en zijn geweest waar we meeste zomers zijn. Het onvergetelijke zat 'm ook niet in het weer, hoewel dat een stuk beter  was dan anders. Veel gezwommen, veel gebarbecued en veel buiten gegeten.

Het onvergetelijke zat 'm natuurlijk in HET telefoontje en daarna DE mail met het rapport en de foto van onze kleine thai. Daarna volgde een vakantieweek gevuld met de gebruikelijke vakantie activiteiten, maar ook met ongebruikelijke als een officiële acceptatiebrief schrijven in het Engels en het Frans en onze handtekeningen eronder laten legaliseren in het stadhuis van de naburige stad. De Mairie van het dorp van ons buitenhuis was namelijk wegens vakantie gesloten. Een dorp met 150 inwoners, dus dan is de Mairie twee halve dagen per week open en in augustus niet.

En na elk uitstapje of zwempartij ging ik weer mensen bellen, mailen, sms'en of whats'appen met het mooie nieuws. Wat me zo opvalt, is dat iedereen zo oprecht blij is voor ons! Iedereen heeft toch meer meegeleefd dan ik dacht. Ik heb meerdere dames aan het huilen gebracht met het bericht en de foto.

EINDELIJK!!!

Precies een week geleden kwam dan toch nog dat telefoontje! Zeven en een half jaar na het starten van de procedure en vijf jaar na het versturen van het dossier naar Bangkok. We begonnen al te wanhopen en heel eerlijk gezegd begonnen we na te denken over het afbreken van het traject.

Maar het verlossende telefoontje is dus toch gekomen!! We krijgen een tweede zoon!! Hij is net vier geworden en het gaat goed met hem. Hij is zo te zien op de foto's een heerlijk baasje, met een lief lachje en bolle wangetjes die wachten op kusjes en knuffeltjes van zijn nieuwe mama! We hopen hem in oktober te mogen ophalen.

Een kruimeltje nieuws uit Thailand

Een paar weken geleden kregen we een ietsiepietsie nieuws over de voortgang van ons adoptiedossier in Bangkok. Dat de maatschappelijk werkster er mee bezig is maar dat ze het zo druk heeft. Nou is dat het nieuws niet, want dat is al sinds afgelopen augustus de status.

Wat wel nieuw is, is dat ze kennelijk nog op het resultaat van een medisch onderzoek bij ons kindje wacht. Als dat ok is, dan gaat de Board beslissen of het aan ons toegekend mag worden. Die Board komt twee keer per maand bijeen, maar heeft het dan soms te druk om zich over dit soort dossiers te buigen. Totdat de Board zijn 'ja' gegeven heeft, zegt onze agence niets tegen ons, om teleurstelling te voorkomen.

Het kan nog lang duren. Of niet. Geen idee. Ik zou heel erg graag in juni ons kindje gaan halen, maar dat zit er al bijna niet meer in. Ik probeer maar niet te veel na te denken over wanneer we zouden kunnen gaan, de teleurstelling was zo groot vorig jaar toen we met Kerst nog niets hadden gehoord.

Overigens vind ik het een heel vreemd idee dat ons kindje een onderzoek krijgt terwijl ik, zijn mama, er niet bij ben. Wat heeft hij/zij dan? We accepteren een paar heel kleine special needs, daar zal het wel mee te maken hebben.

Vier stoelen

Op weg naar dat Canarische eiland met dat goddelijke klimaat, tien dagen geleden, gebeurde er iets Freudiaans. We waren te vroeg op het vliegveld, in het kader van de je-weet-maar-nooit-theorie, dus gingen we nog even wat drinken. De koffieverslaving van deze Mama bevredigen en de nieuwe Colalust van Grote Zoon aanmoedigen (hmm, hmm, vooruit dan maar). De Vader kreeg een Cola Light, ieder z’n cafeïnebron.

Toen moesten we nog een tafeltje vinden. Ha daar is er een vrij, met drie stoelen erbij. Gelukkig heeft dat andere tafeltjes nog een onbezette stoel. Vriendelijk vraag ik of ik die mag nemen. Dan wil ik die stoel bij ons tafeltje zetten en sta raar te kijken. Man en Zoon zitten allebei al. Er is nog één vrije stoel bij het tafeltje. Voor mij. Maar waarom heb ik dan een vierde stoel gepakt? Voor wie is die dan? Voor ons tweede kind, bedenk ik me dan. Maar die is er nog niet.

 

We zijn er bijna?

In augustus hoorden we via sluipwegen dat we eind 2012 of begin dit jaar aan de beurt zouden zijn. In november leek het erop dat we elk moment een voorstel konden krijgen. De spanning steeg, kriebels, opruimen, de reis alvast regelen in je hoofd. Maar ... Kerst ging voorbij zonder bericht. En het nieuwe jaar zijn we ingegaan als gezinnetje van drie. Ik ben nu ruim 52 maanden in verwachting/afwachting en meer dan klaar voor de bevaling!

L'insoutenable légèreté de l'attente

Onderstaand artikel heb ik geschreven voor het blad van Orchidée Familles, de vereniging van ouders met een kind geadopteerd uit Thailand. Het stond in het septembernummer.

L’insoutenable légèreté de l’attente

Nous avons demandé notre agrément quand notre fils avait un an. Ce premier enfant, nous l’avions attendu près de cinq ans. Puis il était venu, à un moment où l’on ne s’y attendait plus et d’un endroit inattendu : mon ventre. J’ai gardé le journal paru le jour de sa naissance. Gros titre à la une : ‘Une loi pour faciliter l’adoption d’enfants étrangers’. L’article annonçait une nouvelle loi et la création de l’AFA. Hasard ? Destin ? Fil rouge ?

Nous avons obtenu cet agrément après 18 longs mois d’attente. Peu après les trois ans de notre fils, nous avons appris la bonne nouvelle de l’AFA : nous pouvions envoyer un dossier en Thaïlande ! Commença alors une période de grande effervescence. Avec chaque papier que je rajoutais au dossier, j’avais l’impression de construire un lien entre moi et cet enfant qui m’attendait quelque part là-bas. Enfin du concret, enfin nous étions acteurs de notre projet !

Après l’envoi du dossier, commençait LA Grande Attente. Nous pensions y être préparés. Ce sera long, environ 2 ans nous disait-on, mais c’était faisable. Notre fils commençait la petite section et je m’imaginais comment, un jour, j’amènerai mes deux enfants ensemble à la maternelle. Au bout de quelques mois, nous avons appris que le nombre de dossiers en attente à Bangkok avait atteint un record et que l’attente serait de trois ans. Coup dur : c’était l’année de trop !

Un jour, en allant chercher notre fils, quatre ans, à un goûter d’anniversaire, je croise la maman d’un de ses copains. Elle m’apprend sa grossesse. Le soir, je raconte à mon mari que j’ai croisé la maman de Julien. ‘Elle attend son deuxième’, lui dis-je. Dix minutes plus tard, notre conversation ayant déjà changé de sujet, notre fils nous dit ‘Mais maman, nous aussi, on attend !’ Prudente, je lui demande de quoi il parle. ‘Ben, nous aussi, on attend le deuxième !’ Nous lui expliquons alors le retard et disons que nous pensons que le petit frère ou la petite soeur viendra quand il sera en grande section.

L’attente me donne l’impression de vivre dans une bulle. À l’intérieur de cette bulle, la vie continue. Notre fils grandit, nous profitons de lui et de la vie, malgré tout. Mais quelque chose, quelqu’un, reste hors d’atteinte. Le projet professionnel que j’ai envie de réaliser, reste en suspens. Le projet d’aménager un bureau en bas et une chambre d’enfant en haut est reporté. Cet enfant me manque énormément, ce que peu de personnes arrivent à comprendre. Mon mari ne ressent pas ce manque de la même façon. Heureusement… Il y pense surtout aux moments où il y a des démarches à faire, mais me comprend néanmoins et tient autant au projet que moi. Je voudrais moi aussi ne pas y penser tout le temps, mais c’est comme si j’étais enceinte et que je sentais l’enfant en moi. Une grossesse interminable, à la délivrance sans cesse reportée.

Notre entourage, au fil des années, n’ose plus nous en parler. De toute façon, nous ne savons plus quoi en dire non plus. Je n’en parle qu’avec quelques bonnes copines, qui sont du coup au courant de tout le jargon : OAA, AFA, quota, enfant à particularité, board ... Lors des réunions de famille, j’ai du mal à échanger avec les autres. Nous ne parlons pas du sujet qui me tient le plus à coeur et personne ne demande après ma grossesse invisible de 46 mois. Je ne leur en veux pas, mais du coup je n’arrive plus à m’investir dans les autres sujets de conversation.

Notre fils a maintenant quitté la maternelle et déjà terminé sa première année de ‘grande école’. Il vit sa vie de garçon de sept ans. Il ne croit plus au Père Noël, ni à la petite souris et j’ai l’impression qu’il ne croit plus trop à cette histoire d’adoption non plus. Quatre ans après l’envoi du dossier, toujours ni frère ni soeur à l’horizon. Nous aimerions ne plus lui en parler, mais voilà, notre agrément se termine. Nous avons décidé d’en demander un deuxième et il sera donc amené à en parler lors de cette nouvelle série d’entretiens.

Cette attente n’est facile à gérer pour personne, ni pour nous, les parents, ni pour notre fils, ni pour notre futur enfant, qui lui aussi attend ... Nous ne sommes pas mieux armés ou mieux informés pour gérer cette nouvelle phase de notre vie par rapport au début de l’attente. Notre futur deuxième enfant n’a rien à y gagner non plus. Finalement la longue attente n’est bénéfique pour personne. Mais il paraît qu’une fois la bonne nouvelle arrivée, on oublie l’attente.