Gek doen is gewoon

Voor het eerst in de meer dan 20 jaar dat ik hier in Frankrijk woon, had ik gister het idee dat ik heimwee had. Was het echt heimwee? Of gewoon een algemeen ontevreden gevoel, plus het idee 'ik was er graag bij geweest'? Voor het eerst sinds jaren voelde ik me gister meer Nederlands dan Frans. De status van mijn twee paspoorten geeft goed weer hoe ik me gewoonlijk altijd voel bij mijn twee nationaliteiten: het Nederlandse is verlopen, het Franse is geldig.
Het grote feest van gisteren vond ik zo heel erg Nederlands. Ik heb gisteravond lang nagedacht in bed (slechte nacht ...) over de vraag wàt ik er dan zo Nederlands aan vond. Er was natuurlijk niets Frans aan, Fransen gruwelen meestal van koningshuizen. Logisch: ze kennen de Nederlandse inhoudsloze, gezellige en normale variant niet. Het Britse koningshuis is veel bekender. En die hebben niet van die leuke prinsesjes.
Maar goed, wat was er dan zo heel erg Nederlands aan? Toen ik daarover nadacht, naast een slapende Echtgenoot, voor wie het een doodgewone dag was geweest en die niet begreep wat die poppenkast voor emoties bij mij opriep, toen moest ik denken aan de uitdrukking 'Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg'. Ik had de uitdrukking die ochtend op de Franse TV gehoord (in version originale), uit de mond van de Franse schrijfster van het boek 'L'anti-macho'. Even voor de duidelijkheid: dat boek gaat dus over de Nederlandse man. Die schrijfster gaf de kijkers uitleg over de Nederlandse samenleving en noemde daarom die uitdrukking.
Ik bedacht me dat ik het helemaal niet eens ben met die uitdrukking. Heel Nederland loopt met rare opblaaskroontjes, oranje pruiken en brillen en doet vreemde dingen als spijkerbroekhangen. En dat is heel gewoon en gezellig en zo voelen we ons een saamhorig volk. Daar was ik dus eigenlijk graag bijgeweest. 'Gek doen is gewoon', dat is een uitdrukking die beter past bij het Nederlandse volk.

Onze bijdrage aan de feestvreugde

Koninginnedag vieren: ik hield het tot voor kort bij het aandoen van een oranje shirt. Zoonlief kreeg op die dag ook altijd die kleur kleding aan een snapte de laatste jaren ook waarom. Hij snapte ook wat we dan 'vierden'. Maar ja, echt vieren was het nooit, op zo'n gewone Franse school- of werkdag.

Vandaag moest dat voor mijn gevoel anders. En dat kon ook, want het is schoolvakantie hier, dus we hadden alle tijd om iets feestelijks te bakken en om op TV te zoeken of we een kroningsuitzending konden vinden.

Sinds de bekendmaking van het aftreden is zoonlief geïntereseerd in het koningshuis. Dat kwam vooral door de stamboom van de familie Van Oranje die NRC Weekeditie publiceerde en die ik bewaard heb. Hij is dol op schema's. Sinds hij  doorheeft wat de tekens 'die is getrouwd met die' en 'die is dood' en 'die is het kind van die' betekenen, kijkt hij er regelmatig in. Toen we vanmorgen live op de Franse televisie de Koninklijke familie op het balkon zagen, was hij vooral geïnteresseerd in die prinsesjes in hun gele jurkjes. Hij wist ze alledrie bij naam te noemen, maar vond het eigenlijk gek dat de kleine Ariane, die nota bene kleiner is dan hij (!), ook op dat balkon mocht staan zwaaien. Hij vond ze wel mooi, die prinsesjes.

Ondertussen waren we cakejes aan het bakken. Oranje cakejes, natuurlijk. Met sinaasappel. De bedoeling was dat er ook chocoladekroontjes op zouden komen, maar chocola smelten zodat je er een figuurtje van kan maken, is een vak apart. En ik ben geen keukenprinses. Maar we hadden nog doosjes mini-smarties over van het verjaarspartijtje van de jongeman, dus hebben we daar alle oranje smartietjes uitselecteerd. Vreemd genoeg zijn er tijdens het selecteren héél wat smarties verdwenen!!