Nederland op de voorpagina van Le Monde

Vandaag schonk Le Monde op de voorpagina aandacht aan het Zwarte Pieten debat in Nederland. Compleet met citaten van de 'bourgmestre' van Amsterdam en die van Gouda.

Tweetalig / Bilingue

Het idee om dit blog tweetalig te maken, zat al een tijdje in mijn hoofd. Ik kon alleen geen goede formule vinden: alle artikelen behalve in het Nederlands, ook in het Frans schrijven? De ene keer in het Frans, de andere keer in het Nederlands? Eerlijk gezegd ben ik er nog niet helemaal uit. Meer ik kreeg een nogal dringend verzoek van Franse mede-adoptanten of ik ook eens af en toe iets in het Frans wilde schrijven, zodat zij ook mee konden leven, lees: genieten. Misschien moet de formule gewoon zijn hoe ik met de twee talen omga: zoals het in me opkomt.

Basketballen

Grote Zoon zit nu op basketbal, hij ging vandaag voor de derde keer. Vandaag heb ik hem ook voor het hele jaar ingeschreven, maar ècht gemotiveerd is ie niet. Maar ja, zijn ouders hadden hem dringend verzocht om aan een sport te doen en basketballen leek m dan de minst slechte optie. Het dribbelen en het overspelen van de bal vindt hij dan nog wel leuk. De oefeningen daarin zijn ook nog wel aardig, al word je daar wel moe van.

Maar de mini wedstrijdjes vindt hij maar niks. Hij is ook absoluut niet competitief ingesteld en geen doorzetter. Tijdens die wedstrijdjes huppelt en fladdert hij (letterlijk) wel mee in de richting van de bal, maar hij krijgt die niet in handen. Dat interesseert hem ook niet, hij laat dat graag aan de Toni Parkertjes van de groep over. Mij maakt het niet veel uit, als hij maar beweegt en zich uitleeft. Ik beng alleen bang dat de lol er gauw af is als je niet een beetje leuk meedoet met zo'n wedstrijd en af en toe scoort. Of in elk geval probéért te scoren.

Wie heeft er het schattigste broertje?

Eergisteren was er een vriendje van Grote Zoon mee lunchen tussen de middag. Spontaan begon hij over zijn nieuwe broertje dat gaat komen. Ik opperde om het kamertje te laten zien en de foto van het smurfje. Dat leek hem een goed idee en hij introduceerde het nieuwe gezinslid met 'Dit is mijn nieuwe broertje, schattig, vind je niet?' Hij zei het natuurlijk in het Frans 'il est mimi (van mignon), n'est-ce pas ?' Het vriendje was best bereid toe te geven dat de onze 'mimi' is, maar vond wel dat ie niet zo mimi is als zijn eigen kleine broertje. Maar, verduidelijkte hij daarna, 'dat kan ook niet, want de mijne is het meest mimi van alle kleine broertjes!' Ik vond die grote jongens van 8 en 9 zelf erg schattig, hoe ze daar stonden op te scheppen over hun broertjes!

Spits eraf

Zo, de Rentrée zit er ook weer op. Dit jaar was het niet zo spannend, want we wisten voor de zomer al in welke klas en met welke juf Grote Zoon zou komen. Juffen, want hij heeft 2 part time juffen. Meestal wordt dat pas de avond te voren op het schoolhek aangeplakt. Omdat hij in een speciale muziekklas komt, wisten wij het in juni al. De juffen lijken hem aardig en de kinderen, voor zover hij ze nog niet kende, ook. Een goed begin van de CM1 (groep 6).

Het is wel weer even wennen aan het nieuwe ritme. Vroeg opstaan, meer haasten en minder tijd om te spelen. En op woensdag weer de activiteiten. Geen muziek, want dat doet hij onder schooltijd. Maar eergisteren heeft hij hockey geprobeerd. Dat kan je in Frankrijk niet overal doen, dus moest er gereden worden. Het leek een leuke club, met een hoog Nederlander gehalte, dus ook goed voor het Nederlands, maar helaas vond hij de sport nogal tegenvallen. Ik ben een beetje bang dat èlke sport hem zal tegenvallen, maar we gaan volgende week basketbal proberen.

De Rentrée houdt ook in dat er formulieren ingevuld moeten worden: een algemeen formulier met de algemene gegevens van de familie, een formulier voor-als-er-wat-gebeurt met grotendeels dezelfde gegevens, een formulier waarin je kan aangeven of je t goed vindt dat je kind gefotografeerd wordt, een formulier om aan te geven of je kind naar de kantine en/of de naschoolse opvang gaat etc. Op één formulier werd de naam en de geboortedatum van broertje/zusje gevraagd en dat kon ik invullen!! Ook Grote Broer kreeg van de juf een formuliertje om zelf in te vullen. Bij 'broer/zus' heeft hij 'bientôt' ingevuld, vertelde  hij trots. Hij begint er zin in te krijgen, lijkt het wel.

Gek doen is gewoon

Voor het eerst in de meer dan 20 jaar dat ik hier in Frankrijk woon, had ik gister het idee dat ik heimwee had. Was het echt heimwee? Of gewoon een algemeen ontevreden gevoel, plus het idee 'ik was er graag bij geweest'? Voor het eerst sinds jaren voelde ik me gister meer Nederlands dan Frans. De status van mijn twee paspoorten geeft goed weer hoe ik me gewoonlijk altijd voel bij mijn twee nationaliteiten: het Nederlandse is verlopen, het Franse is geldig.
Het grote feest van gisteren vond ik zo heel erg Nederlands. Ik heb gisteravond lang nagedacht in bed (slechte nacht ...) over de vraag wàt ik er dan zo Nederlands aan vond. Er was natuurlijk niets Frans aan, Fransen gruwelen meestal van koningshuizen. Logisch: ze kennen de Nederlandse inhoudsloze, gezellige en normale variant niet. Het Britse koningshuis is veel bekender. En die hebben niet van die leuke prinsesjes.
Maar goed, wat was er dan zo heel erg Nederlands aan? Toen ik daarover nadacht, naast een slapende Echtgenoot, voor wie het een doodgewone dag was geweest en die niet begreep wat die poppenkast voor emoties bij mij opriep, toen moest ik denken aan de uitdrukking 'Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg'. Ik had de uitdrukking die ochtend op de Franse TV gehoord (in version originale), uit de mond van de Franse schrijfster van het boek 'L'anti-macho'. Even voor de duidelijkheid: dat boek gaat dus over de Nederlandse man. Die schrijfster gaf de kijkers uitleg over de Nederlandse samenleving en noemde daarom die uitdrukking.
Ik bedacht me dat ik het helemaal niet eens ben met die uitdrukking. Heel Nederland loopt met rare opblaaskroontjes, oranje pruiken en brillen en doet vreemde dingen als spijkerbroekhangen. En dat is heel gewoon en gezellig en zo voelen we ons een saamhorig volk. Daar was ik dus eigenlijk graag bijgeweest. 'Gek doen is gewoon', dat is een uitdrukking die beter past bij het Nederlandse volk.

Onze bijdrage aan de feestvreugde

Koninginnedag vieren: ik hield het tot voor kort bij het aandoen van een oranje shirt. Zoonlief kreeg op die dag ook altijd die kleur kleding aan een snapte de laatste jaren ook waarom. Hij snapte ook wat we dan 'vierden'. Maar ja, echt vieren was het nooit, op zo'n gewone Franse school- of werkdag.

Vandaag moest dat voor mijn gevoel anders. En dat kon ook, want het is schoolvakantie hier, dus we hadden alle tijd om iets feestelijks te bakken en om op TV te zoeken of we een kroningsuitzending konden vinden.

Sinds de bekendmaking van het aftreden is zoonlief geïntereseerd in het koningshuis. Dat kwam vooral door de stamboom van de familie Van Oranje die NRC Weekeditie publiceerde en die ik bewaard heb. Hij is dol op schema's. Sinds hij  doorheeft wat de tekens 'die is getrouwd met die' en 'die is dood' en 'die is het kind van die' betekenen, kijkt hij er regelmatig in. Toen we vanmorgen live op de Franse televisie de Koninklijke familie op het balkon zagen, was hij vooral geïnteresseerd in die prinsesjes in hun gele jurkjes. Hij wist ze alledrie bij naam te noemen, maar vond het eigenlijk gek dat de kleine Ariane, die nota bene kleiner is dan hij (!), ook op dat balkon mocht staan zwaaien. Hij vond ze wel mooi, die prinsesjes.

Ondertussen waren we cakejes aan het bakken. Oranje cakejes, natuurlijk. Met sinaasappel. De bedoeling was dat er ook chocoladekroontjes op zouden komen, maar chocola smelten zodat je er een figuurtje van kan maken, is een vak apart. En ik ben geen keukenprinses. Maar we hadden nog doosjes mini-smarties over van het verjaarspartijtje van de jongeman, dus hebben we daar alle oranje smartietjes uitselecteerd. Vreemd genoeg zijn er tijdens het selecteren héél wat smarties verdwenen!!