Nog meer vrijheid

Al meer dan een maand geen lockdown meer. Het went snel. Je zou bijn vergeten dat er corona heerst, maar het virus is er nog wel. We hebben volop genoten van het Pinksterweekend in ons tweede huis, waar de tuin smeekte om achterstallig onderhoud. Met het mooie weer was dat geen straf. Afgelopen weekend hebben we het verjaarspartijtje van de oudste ingehaald. Er kon geen sprake van dit jaar overslaan zijn. We hebben de tien jongelui, kinderen zijn het niet echt meer, een speurtocht door de stad laten fietsen. Lekker in de buitenlucht, minder risico op corona. Daarna zaten ze dan wel gezellig dicht bij elkaar op een grasveld aan de Seine voor de taart, snoep en limonade. Maar ja, social distancing en pubers, dat gaat nou eenmaal niet samen.

De jongste is vanmorgen aan een volle week school begonnen. De afgelopen weken ging hij alleen donderdag en vrijdag, nu dus alle dagen. Het vroeg opstaan op maandagmorgen moet weer even wennen, maar de stralende zon hielp mee. Gisteren liep mijn scholiertje al te zingen van 'morgen zie ik mijn hele klas weer', hij had er echt zin in. En dan mag hij nog uitnodigingen voor zijn feestje uitdelen ook! Hij maakte zich wel een beetje zorgen over hoe ze 1 meter afstand van elkaar moeten houden, als alle meer dan 400 leerlingen van zijn school tegelijk aanwezig zijn. Ik denk ook niet dat dat helemaal kan lukken.

Ze hebben nog twee weken fulltime school en dan is het vakantie. Het zijn de laatste weken lagere school van de-bijna-elf-jarige. In september begint het avontuur van een nieuw leven op het collège! Zijn oudere broer moet alleen disndag nog zijn boeken inleveren - de eerste keer sinds begin maart dat hij weer voet in zijn schoolgebouw zet - en dan is hij met vakantie. Voor hem begint dan het avontuur van eindexamen doen. Hopelijk worden het coronaloze avonturen. En als het even kan, zonder mondkapje please.

Déconfinement blues

Vorige week kondigde de premier aan dat we maandag allemaal weer naar buiten mogen zonder verklaring. Einde huisarrest van 55 dagen. De lagere scholen starten weer, alle winkels mogen open en kappers en andere aanverwante zaken ook. Horeca blijft tot nader order dicht en de oudere leerlingen van collège (soort middenschool) moeten ook nog even wachten. Of die van lycée (bovenbouw middenbare school) dit schooljaar nog hun klasgenoten zien, is maar de vraag.

Na die aankondiging hadden we opgelucht het weekend in moeten gaan. Toch was dat niet helemaal het geval. Die avond vond ik mijn jongste met een huilerig gezichtje in zijn kamer. Hij wist dat hij de donderdag en vrijdag weer naar school zou gaan en maandag en dinsdag thuis zou werken. Zijn groepje telt voorlopig 8 leerlingen. Hij was op zich wel blij dat hij zijn sociale leven weer kon oppakken, maar besefte heel goed dat dat maar zeer beperkt zou zijn. Speelkwartier is alleen met het groepje van zijn klas, dus mist hij de vriendjes die in andere klassen zitten. En voetballen, tikkertje en andere spelletjes waarbij je een voorwerp uitwisselt of elkaar aanraakt zijn ook verboden.

Na hem getroost en naar bed gebracht te hebben, ging ik even naar onze grote puber van 15. Die keek ook niet echt blij. Eigenlijk heb ik niet zoveel aan die déconfinement, het einde van de lock down, vond hij. Nog steeds thuis schoolwerk doen en dus mijn vrienden niet dagelijks zien. En best veel werk, dus een hele middag vrij maken om uitgebreid bij een vriend te gaan zitten chillen is lastig.

Ook ik bedacht me dat er niet zo gek veel zou veranderen in ons leven. We mogen momenteel niet verder dan 100 km van huis. Dus ons tweede huis blijft voorlopig buiten bereik. En het jaarlijkse familieweekend met oma en de drie gezinnen in België is definitief geannuleerd. We mogen ook het land nog niet uit.

Een déconfinement progressif noemde de premier het. We moeten maar genieten van wat wèl weer mag!

Het omslagpunt

De afgelopen weken heb ik vaak de film afgedraaid in mijn hoofd van alles wat er sinds begin maart gebeurd is. Hoe alles anders is geworden. En hoe dat zo gekomen is. Wat er gebeurde en wat er toen besloten werd. Hoe het komt dat het nu normaal is dat beide kinderen thuis leren en niet op school, dat manlief vanuit huis een internationale workshop leidt. Dat we een formulier moeten invullen om boodschappen te mogen doen.

Twee momenten liggen er in mijn geheugen verankerd. Van die waar-was-je-toen-Kennedy-werd-vermoord momenten. Hoewel, dat is eigenlijk niet van mijn generatie. Beter: waar-was-je-toen-het vliegtuig-de-Twintower-invloog. Dat weet ik nog precies: in een appartement op de bovenste verdieping van een Parijs gebouw, voor een fotoshoot. Het gevoel van verwarring en angst vergeet ik ook nooit meer.

Het eerste van die omslagpunten in de coronaplaag is toen ik de Italiaanse uitdrukking 'Tutti in casa', allemaal thuis, hoorde. Tot dan toe dacht ik nogal naïef dat het wel los zou lopen. Dat heel de provincie Hubai in quarantaine was, leek me vooral typisch Chinees. Niks voor ons. Logisch dat er in Italië coronahaarden waren, waar de mensen thuis moesten blijven. Maar met heel de Italiaanse bevolking 'a casa' leek het wel erg serieus te worden. En dichtbij te komen.

Het tweede moment was de toespraak van de Franse president Emmanuel Macron op televisie, donderdag 12 maart. We dachten dat hij zou aankondigen dat de gemeenteraadsverkiezingen van tien dagen later afgelast zouden worden. Maar hij begon met te zeggen dat de verkiezingen door zouden gaan, met handgel, je eigen pen meenemen en handschoenen en mondkapjes voor de mensen die de stembureaus beheren (onder andere manlief). Dat was een opluchting voor echtgenoot, die blij was dat de twee maanden campagne voeren niet voor niets waren geweest. Maar toen. Maar toen kondigde hij aan dat vanaf maandag 16 maart alle lagere scholen, het hele voortgezet onderwijs en de universiteiten ten minste tot begin mei zouden sluiten. 'Oh putain' zei echtgenoot, die zelden vloekt. Een vloek die bij ons thuis ten strengste verboden is en die ik dan ook niet ga vertalen.

Het moment dat alles anders werd laat zich dus voor mij samenvatten in
'Tutti in casa' en 'Oh putain !'

24 dagen tot D-day

9u35
Mamaaaaan, wil je met mij La Bonne Paye Spelen?
Nou, lieverd, gister was je een uur lang stiksjagrijnig omdat je verloren had. We hebben het al een week lang elke dag gespeeld. Misschien vandaag een keertje niet?

10u15
Mamaaaaaaan, kijk eens al mijn autotootjes. Wil je met mij racen, dan gaan we hier zitten en schieten we ze zo onder de stoel.
Ok, dat is goed. Maar ik moet eerst de keuken op- en de vaatwasser uitruimen.

11u33
Mamaaaan, wil je met mij in de tuin midgetgolven, zoals gister met de stokken van de bamboeheg?
Zucht. De lieverd is toch niet enig kind? Hij heeft toch een broer? En vorm ik met hem nou een éénoudergezin of heeft hij ook een vader?

15u45
Hee, wat zie ik daar in de kast liggen? Een zakje met piraatjes om in elkaar te knutselen. Ooit gekocht voor een verjaarsfeestje maar nooit gebruikt. Voor 4 tot 8 jaar. Maar vast leuk voor een tienjarige die zich verveelt! Heb ik ook nog iets van die kast opgeruimd.

Lockdown verjaardag

Hoe vier je een lockdown verjaardag?
Gister werd de oudste vijftien jaar. Op eerste paasdag. Dat is natuurlijk op zich al best bijzonder. De bedoeling was dat we het weekend naar ons tweede huis zouden gaan, want paaseitjes zoeken moet traditiegetrouw daar gebeuren, vinden de kinderen. De tuin is er groot. En vol voorjaarsbloemen, hoewel dat met de klimaatverandering wat minder wordt. Oma zou er ook naar toe gaan. Hoewel dat voor haar vanuit Nederland nog wel weer verder is. Maar ze kan het nog, helemaal alleen met de auto, ondanks haar 84 jaar. Ja, echt waar! De jarige zou een nieuwe fiets krijgen. En volgend weekend, de laatste dag van de schoolvakantie hier, zouden zijn vrienden komen chillen.

Verjaarseten
Maar ja, Covid-19. Hoe vier je dan een lockdown verjaardag? Daar is vast geen handleiding voor. Improviseren, dus. Het verjaarseten was geen probleem. Naar de winkel gaan voor voedsel is toegestaan. Meneer wilde duif eten. 'Dat is nu wel traditie hè mama?' Ik: 'O ja? Vorig jaar wilde je dat voor het eerst .' Hij had het idee dat hij dat al jaren op zijn verjaarsmenu zet. De verjaarstaart leek nog even problematisch te worden, want hij wilde huisgemaakte appel-aardbeicrumble. En er is door de hele stad een chronisch tekort aan pakken meel. Met al die kinderen die in huis bezig gehouden moeten worden met onder andere koekjes bakken. Ik bleek nog meel te hebben en er stonden zelfs maar liefst vijf pakken meel in het supermarktschap!

Verjaarscadeau
Het cadeau was wel een probleem. Zo'n nieuwe fiets moet je natuurlijk wel proberen en die winkels zijn nu allemaal dicht. Ik had bedacht om hem dan een stripboek te geven, met de belofte dat de fiets dan komt zodra het kan. Boek besteld, bij Grote Keten, de boekwinkels zijn hier allemaal dicht. Die zeiden dat niet-urgente bestellingen wat langer konden duren. Normaal ontvang je de bestelling binnen drie dagen. Met een week van tevoren dacht ik, heel naïef, goed te zitten. Nee dus. Er lag dus alleen een envelop met beloofde cadeaus bij zijn ontbijtbord. Het traditionele verjaarskaartje van mijn beste vriendin is anderhalve week na versturen ook nog niet aangekomen. Zij woont aan de andere kant van Parijs, aan de afstand ligt het dus niet.

Verjaarsfeestje
Maar het belangrijkste voor een puber, zijn natuurlijk de vrienden. Die hebben hem wel via de social media een fijne verjaardag gewenst, maar bij elkaar komen zit er voorlopig nog even niet in. En als de lock down straks opgeheven wordt, is het nog maar de vraag met hoeveel mensen je bij elkaar mag en wat er dan open is. Echt plannen kunnen we het nog niet. De jongste is op 1 juli jarig. Dan is die lockdown wel klaar, maar of alles dan open is? De scholen, de lasergame die hij wil doen? Ook dat wordt improviseren!

Vroeger

Vroeger was het leven zo gek nog niet. Met vroeger bedoel ik dan voor 16 maart, de dag waarop het hele land in quarantaine ging. Twee en een halve week geleden dus. Het lijkt wel een jaar geleden. Toen moest ik weliswaar een uur eerder opstaan om de oudste op tijd de deur uit te krijgen en de jongste naar school te brengen, maar dat wandelingetje en het bijbehorende sociale contact met andere ouders mis ik wel. Wat ik ook mis, heel erg zelfs, is het feit dat ik het huis een paar uur per dag helemaal voor mezelf had. Alleen poes Panala kwam dan af en toe om aandacht vragen.

Vroeger konden we ook plannen maken, voor een weekendje weg, voor vakantie, voor bezoek aan vrienden. Dat kan nu allemaal niet want we weten niet wanneer we weer uit quarantaine mogen en hoe. Sterker nog, het geplande feestje voor de vijftiende verjaardag van de oudste gaat niet door, mijn weekendje met studievriendinnen valt in het water, het jaarlijkse familieweekend in juni staat op losse schroeven. En het weekje naar zee begin juli met de kinderen en een vriendin? Daar valt nog niets over te zeggen. Gelukkig hadden we geen dure buitenlandse vakantie gepland waar we het geld niet van terug krijgen.

Vroeger was het leven zo slecht nog niet. Zomaar ergens naar toe kunnen, boodschappen gaan doen zonder eerst een verklaring in te vullen, zonder in de rij te staan voor je erin mag, en dan: overal volle schappen! Het schoolwerk aan de juf overlaten en geen ruzie hebben met de jongste over eerst het hoofdstuk van het schoolboek uitlezen en dan pas TV kijken.

Maar klagen doen we niet. We hebben een huis, met een tuintje en het salaris van mijn man die gewoon thuis kan werken komt binnen. Als je als uitzendwerker op een klein flatje zonder balkon met kleine kinderen woont, heb je heel wat meer zorgen en zit je een stuk minder comfortabel. Het allerbelangrijkste is nog wel dat er niemand in mijn omgeving ziek is. Die vrijheid van vroeger komt vast wel weer terug, al is het misschien niet in dezelfde vorm ...